Οι Έξη Δράκοι Της Ιντσόν

Συγγραφέας: Λαδής Στάθης

Δύο αναγνωρισμένα ονόματα, ο καθένας στο είδος του, ο Στάθης στο σκίτσο και ο Φώντας Λάδης στη συγγραφή, εισβάλουν στον χώρο του κόμικ με μια ολοκληρωμένη δημιουργία, που θα συζητηθεί.

Το έργο κινείται στο είδος του αστυνομικού μυστηρίου και της πολεμικής περιπέτειας, με έντονα πολιτικά και ιστορικά συμφραζόμενα.

Έξι άντρες, γύρω στα 70, όλοι βετεράνοι του πολέμου της Κορέας –ένας Έλληνας, ένας Γάλλος, ένας Αμερικάνος, ένας Ιταλός, ένας Φιλιππινέζος και ένας Νεοζηλανδός– παίρνουν, ο καθένας στη χώρα του, μια ταχυδρομική πρόσκληση για να παραστούν στη Σεούλ, στον εορτασμό των 45 χρόνων από τον τερματισμό του πολέμου της Κορέας. Βρισκόμαστε στο 2001. Ποιοι, όμως, είναι οι αληθινοί μελλοντικοί οικοδεσπότες τους, και γιατί –ανάμεσα στα εκατομμύρια επιζώντες βετεράνους– διάλεξαν ειδικά αυτούς; Όταν οι «έξι» αποφασίζουν να αποδεχτούν την πρόσκληση και φτάνουν στη Σεούλ, βρίσκονται μπροστά σε μια πολύ μεγάλη έκπληξη.

Πρωταγωνιστής στο κόμικ, μαζί με τους «έξι» βετεράνους του πολέμου της Κορέας, είναι ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Φοίβος Μαύρος.

Και δύο λόγια για τον Φοίβο Μαύρο

Ο ιδιωτικός αστυνομικός Φοίβος Μαύρος, όπως και το όνομά του, είναι ένα άτομο αντιφατικό. Για τον ίδιο ξέρουμε ελάχιστα. Υπάρχει κυρίως μέσα από τις πράξεις των άλλων. Αν και έξυπνος, δεν καταφέρνει στο τέλος να αντιστρέψει τη ροή των πραγμάτων. Οι περιπέτειες του Μαύρου και του βοηθού του Στεβή δεν αρχίζουν αλλά –όπως και στη ζωή– τελειώνουν με ένα έγκλημα…

Για τον Πόλεμο της Κορέας

Το κόμικ Οι Έξη Δράκοι της Ιντσόν αναφέρεται στον αιματηρό πόλεμο στην Κορεατική Χερσόνησο, ο οποίος ξεκίνησε στις 25 Ιούνη 1950 και, τυπικά, έληξε στις 27 Ιούλη 1953 με την υπογραφή του Συμφώνου Ανακωχής.

Ήταν ο πρώτος πόλεμος μετά από τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου που πραγματοποιήθηκε με απόφαση του ΟΗΕ, με το πρόσχημα ότι στην Κορεατική Χερσόνησο εισέβαλε η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, στην οποία από τον Οκτώβρη του 1949 είχε νικήσει η επανάσταση, παράγοντας που δημιουργούσε ακόμη μεγαλύτερα εμπόδια στην ιμπεριαλιστική δράση στην Άπω Ανατολή.

Ο πόλεμος στην Ευρώπη είχε ουσιαστικά τελειώσει από τις 9 Μάη 1945, με την υπογραφή της Συνθήκης για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας και η Ιαπωνία ήταν έτοιμη να υπογράψει, επίσης, την παράδοσή της. Λίγους μήνες αργότερα, στις 6 και 9 Αυγούστου 1945, οι Αμερικανοί έριξαν ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι αντίστοιχα. Για τις ΗΠΑ, λοιπόν, έπρεπε να βρεθεί τρόπος στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή, ένας θύλακας στην Άπω Ανατολή.

Η «αποτροπή» μιας πολεμικής σύρραξης –την οποία, βεβαίως, θα είχαν δημιουργήσει οι ίδιες οι ΗΠΑ– ήταν το καλύτερο πρόσχημα. Αυτό «ανακαλύφθηκε», όπως ήδη αναφέραμε, με την εκτίμηση του ΟΗΕ για εισβολή της Κίνας στην Κορέα και την απόφαση για «ειρηνευτική» στρατιωτική αποστολή των ΗΠΑ.

Ο πόλεμος της Κορέας χαρακτηρίζεται ως ένας από τους πιο αιματηρούς μετά από το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, με πιο χαρακτηριστικό το γεγονός που συνέβη λίγο πριν την υπογραφή του Συμφώνου Ανακωχής, όταν η αμερικανική αεροπορία βομβάρδισε πέντε μεγάλα φράγματα γύρω από την Πιονγκιάνκ, καταστρέφοντας με τεχνητή πλημμύρα τις υπόγειες αποθήκες τροφίμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας και πνίγοντας, ταυτόχρονα, δεκάδες χιλιάδες λαού που είχαν καταφύγει εκεί για να αποφύγουν τις βόμβες (Συλλογικό, Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ. 1949-1967, τόμ. Γ₁, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, σελ. 36-34).

Αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της κατοχής των εδαφών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας από τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα υπολογίζεται ότι δολοφονήθηκαν περισσότεροι από 170.000 άμαχοι. Και σε αυτούς δεν υπολογίζονται οι μαζικές δολοφονίες πολιτικών κρατούμενων από το καθεστώς της Νότιας Κορέας (Συλλογικό, Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ. 1949-1967, τόμ. Γ₁, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, σελ. 36-34).

Αποτέλεσμα του πολέμου στην Κορεατική Χερσόνησο ήταν ο διαμελισμός της, με τη μόνιμη εγκατάσταση αμερικανικού στρατού στην περιοχή και τον διχασμό ενός λαού ο οποίος, μετά από την απελευθέρωσή του από τον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό, προσδοκούσε να χτίσει το δικό του μέλλον, στη βάση της δικής του εξουσίας. Στο Σύμφωνο Ανακωχής περιλαμβανόταν ο όρος για διευθέτηση του Κορεατικού Ζητήματος στη βάση των αποφάσεων για τον μεταπολεμικό κόσμο μετά από διεθνή πολιτική διάσκεψη. Αυτή πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη τον Απρίλη του 1954, με τη συμμετοχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, του αντιδραστικού καθεστώτος που είχαν εγκαταστήσει οι Αμερικανοί στη Νότια Κορέα, της ΕΣΣΔ, της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Αγγλίας και εκπροσώπων των κρατών που συμμετείχαν στον πόλεμο στο πλευρό των Αμερικανών. Ο συσχετισμός στη διάσκεψη ήταν αρνητικός και δεν δόθηκε λύση σε όφελος του κορεατικού λαού, που ποθούσε την κυριαρχία και την ανεξαρτησία του, και ο διαμελισμός επιβλήθηκε οριστικά.

Η αποικιοκρατία στη Κορέα και ο αγώνας του κορεατικού λαού

Η Κορέα, από τα τέλη ακόμη του 19ου αιώνα, ήταν αποικία της Ιαπωνίας. Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, με εξάρσεις και υφέσεις, ανέπτυσσε στον κορεατικό λαό τη συνείδηση της αντίστασης ενάντια στους αποικιοκράτες. Η νίκη της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης άσκησε επίδραση στην αντίστασή του ενάντια στους Ιάπωνες, ενώ οι σοσιαλιστικές ιδέες άρχισαν να γίνονται υλική δύναμη του επαναστατικού κινήματος. Έτσι, το 1925, ιδρύεται το Κομμουνιστικό Κόμμα Κορέας και η εργατική τάξη αποκτά την καθοδηγητική δύναμη της δικής της πολιτικής επαναστατικής πάλης. Μιας πάλης η οποία μαζικοποιείται, ορισμένες στιγμές παίρνει χαρακτήρα σύγκρουσης και ανοίγει τον δρόμο πανεθνικού αντιαποικιοκρατικού αγώνα.

Το 1932, αρχίζει να αναπτύσσεται ένοπλο αντάρτικο κίνημα ενάντια στους αποικιοκράτες, που γρήγορα αποκτά χαρακτήρα λαϊκού επαναστατικού στρατού, ενώ το 1936 συγκροτείται πλατύ πολιτικοστρατιωτικό εθνικό αντιιαπωνικό μέτωπο. Επομένως, σε όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ο κορεατικός λαός ανέπτυξε το δικό του λαϊκοεπαναστατικό κίνημα για την απελευθέρωση της χώρας του, έχοντας την αμέριστη συμβολή των σοβιετικών λαών.

Τον Αύγουστο του 1945, οι επαναστατικές ένοπλες δυνάμεις του κορεατικού λαού, μαζί με τον Κόκκινο Στρατό, συνέτριψαν τα επίλεκτα στρατεύματα του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού, τη Στρατιά του Κβαντούν, πράγμα που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην ιαπωνική ήττα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έβαλε τέλος στην κυριαρχία του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού στην Κορέα. Έτσι, η Κορέα απελευθερώθηκε.

Μετά από τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, η Κορέα χωρίστηκε σε δύο ζώνες στρατιωτικής ευθύνης. Στον Βορρά και μέχρι τον 38ο Παράλληλο εκτεινόταν η σοβιετική στρατιωτική ζώνη ευθύνης και νότια αυτού του Παραλλήλου η αμερικανική. Η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ ήταν προσωρινή στην Κορέα, με στόχο τη συγκρότηση ενός ενιαίου και ανεξάρτητου κράτους, όπως σημειωνόταν στις αποφάσεις της Σύσκεψης των υπουργών Εξωτερικών της ΕΣΣΔ, των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας στη Μόσχα (Δεκέμβρης 1945).

Η παρουσία του σοβιετικού στρατού στη Βόρεια Κορέα βοήθησε τις δημοκρατικές δυνάμεις, με επικεφαλής την εργατική τάξη, στην πάλη εναντίον των δυνάμεων της αντίδρασης. Στις πρώτες γραμμές του επαναστατικού αγώνα του κορεατικού λαού βρισκόταν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κορέας. Με την καθοδήγησή του συγκροτήθηκαν διάφορες δημοκρατικές οργανώσεις. Τα προγράμματά τους περιλάμβαναν την εγκαθίδρυση δημοκρατίας, τη δήμευση της γης που ανήκε στο ιαπωνικό κράτος, σε εταιρίες και σε ορισμένα νομικά πρόσωπα, καθώς και της γης των Κορεατών γαιοκτημόνων και τη μεταβίβασή της στους φτωχούς αγρότες, την εθνικοποίηση των εργοστασίων και των εγκαταστάσεων που ανήκαν στους Ιάπωνες και στους ντόπιους εθνοπροδότες, καθώς και την εφαρμογή άλλων δημοκρατικών μετασχηματισμών.

Τον Σεπτέμβρη του 1945, στρατός των ΗΠΑ αποβιβάστηκε στη Νότια Κορέα για να συμβάλει στην εφαρμογή των συμφωνιών του αντιχιτλερικού συνασπισμού που υπογράφτηκαν στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Ο στρατός των ΗΠΑ στον Νότο, όπως και ο σοβιετικός στρατός στη Βόρεια Κορέα, είχε την υποχρέωση να δεχτεί τη συνθηκολόγηση και την παράδοση των ιαπωνικών στρατευμάτων στη Νότια Κορέα και να βοηθήσει τις δημοκρατικές δυνάμεις να προετοιμάσουν δημοκρατικό κράτος.

Όμως, όπως αποδείχτηκε, οι προθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, της άρχουσας τάξης και των κομμάτων της στην Κορέα ήταν διαφορετικές. Όπως έδειξε η Ιστορία, ο στρατός των ΗΠΑ επιδίωκε να ματαιώσει τη λαϊκή δημοκρατική επανάσταση που είχε ξεκινήσει στη Νότια Κορέα. Το κορεατικό λαϊκό κίνημα ήταν ισχυρό, οι επαναστατικές δυνάμεις το ίδιο, και ένα ενιαίο κορεατικό κράτος, μετά από χρόνια υπό τον ζυγό της αποικιοκρατίας, θα εναντιωνόταν στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Γι’ αυτό, παρά τις διεθνείς συμφωνίες και τη θέληση του κορεατικού λαού, οι ΗΠΑ διέκοψαν τη δραστηριότητα της Κοινής Σοβιετοαμερικανικής Επιτροπής, που είχε συγκροτηθεί με απόφαση της Σύσκεψης της Μόσχας για να συμβάλει στη δημιουργία προσωρινής δημοκρατικής κυβέρνησης στην Κορέα, και επέβαλαν, με τη βοήθεια του ΟΗΕ, απόφαση για διεξαγωγή εκλογών μόνο στη Νότια Κορέα.

Έτσι, τον Μάη του 1948, παρά τις προσδοκίες του κορεατικού λαού και τον πόθο του για εθνική ενότητα, στη Νότια Κορέα σκηνοθετήθηκαν εκλογές. Τον Αύγουστο του 1948 ιδρύθηκε η αποκαλούμενη Δημοκρατία της Κορέας, στην εξουσία της οποίας εγκαταστάθηκαν αντιδραστικά φιλοϊμπεριαλιστικά στοιχεία, με επικεφαλής τον Σίγκμαν Ρι.

Σε αυτές τις συνθήκες, οι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις στη Βόρεια Κορέα, με απόφαση κοινών συσκέψεων των κομμάτων και των κοινωνικών οργανώσεων της Βόρειας και της Νότιας Κορέας (Απρίλης και Ιούνης του 1948 στην Πιονγιάνγκ), προχώρησαν τον Αύγουστο του 1948 σε γενικές εκλογές για Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση. Η Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση επεξεργάστηκε Σύνταγμα του λαϊκού δημοκρατικού κράτους, ανακηρύσσοντας, στις 9 Σεπτέμβρη 1948, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας με στόχο την ειρηνική ενοποίηση της χώρας.

Ήδη από το 1946, με βάση το πολιτικό πρόγραμμα που είχε συνταχτεί από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κορέας, στη Βόρεια Κορέα είχαν προχωρήσει ορισμένοι ριζοσπαστικοί μετασχηματισμοί σε όφελος των λαϊκών μαζών, όπως αγροτική μεταρρύθμιση (Μάρτης 1946), η οποία κατάργησε εντελώς την τσιφλικάδικη γαιοκτησία. Η ιδιόκτητη γη των τσιφλικάδων δημεύτηκε και διανεμήθηκε σε 720.000 οικογένειες αγροτών, οι οποίοι ή κατείχαν λίγη γη ή ήταν ακτήμονες. Έγινε η εθνικοποίηση της βιομηχανίας (Αύγουστος 1946), που είχε ως συνέπεια το 80% όλων των μέσων παραγωγής να γίνουν κρατική ιδιοκτησία. Καθιερώθηκε προοδευτική κοινωνική νομοθεσία, όπως ο εργατικός νόμος (Ιούνης 1946) και ο νόμος που πρόβλεπε ίσα δικαιώματα για τους άντρες και τις γυναίκες (Ιούλης 1946). Ως συνέπεια αυτών των επαναστατικών μετασχηματισμών, τα κατάλοιπα της αποικιοκρατίας και του φεουδαρχισμού εξαλείφτηκαν και η Βόρεια Κορέα μπήκε στον δρόμο για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Η οικονομία της άρχισε να αναπτύσσεται.

Αυτή η πραγματικότητα ασκούσε επίδραση στον λαό και στο αντάρτικο κίνημα του νότιου τμήματος της Κορέας, που δύσκολα μπορούσε να υποταχτεί στο νέο αντιδραστικό καθεστώς, καθώς σε αυτό το τμήμα της χώρας, σε πλήρη αντίθεση με τον Βορρά, είχε εγκατασταθεί ένα βάρβαρο αστυνομικό κράτος, στη διοίκηση του οποίου συμμετείχαν συνεργάτες των Ιαπώνων, ενώ οι φυλακές άρχισαν να γεμίζουν με πολιτικούς κρατούμενους και ο αριθμός των «εξαφανισμένων» να αυξάνεται (Συλλογικό, Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ. 1949-1967, τόμ. Γ₁, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, σελ. 36-34).

Έτσι, οι ΗΠΑ ήθελαν να προλάβουν τα χειρότερα μεθοδεύοντας τον πόλεμο.

Ποιος ξεκίνησε τον πόλεμο;

Στις 27 Ιούνη 1950, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τρούμαν έκανε μια ανακοίνωση σχετικά με τον πόλεμο στην Κορέα, όπου, ανάμεσα στ’ άλλα, έλεγε και τα εξής:

«Διέταξα τας αεροπορικάς και ναυτικάς δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών να παράσχουν προς τα στρατεύματα της κυβερνήσεως της Κορέας κάλυψιν και υποστήριξιν. Η εναντίον της Κορέας επίθεσις καθιστά σαφές, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ο κομμουνισμός υπερέβη το στάδιον της χρησιμοποιήσεως ανατρεπτικών μεθόδων διά την κατάκτησιν ανεξάρτητων εθνών και ήρχισε να χρησιμοποιή τώρα ένοπλον εισβολήν και πόλεμον…» (Καθημερινή, 28.6.1950).

Έτσι, ξεκινούσε η άμεση στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κορέα. Τα ερωτήματα που τέθηκαν ήταν σαφή, αλλά συγχρόνως και αγωνιώδη. Άρχιζε ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος πάνω στα ερείπια του δεύτερου; Και αν όντως ήταν αρχή ενός τρίτου παγκοσμίου, ποια θα ήταν η κατάληξη με δεδομένη την ύπαρξη ατομικών όπλων και την πιθανή χρήση τους;

Μια μέρα πριν το διάγγελμα του Προέδρου Τρούμαν, το πρωί της 26ης Ιούνη 1950, ο Πρόεδρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας, Κιμ Ιρ Σεν (Κιμ Ιλ Σουνγκ), προέβαινε από ραδιοφώνου σε μια δραματική έκκληση προς τον κορεατικό λαό, λέγοντας μεταξύ άλλων:

«Αγαπητοί συμπατριώτες! Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, μαχητές του λαϊκού μας στρατού και παρτιζάνοι του νότιου τμήματος της Δημοκρατίας μας … Στις 25 του Ιούνη ο στρατός της κυβέρνησης-ανδρεικέλου του προδότη Λι Σιν Μαν εξαπόλυσε επίθεση ενάντια στο έδαφος προς βορρά του 38ου παράλληλου. Τα τμήματα της φρουράς, που πολέμησαν με θάρρος και αντέκρουσαν το χτύπημα, σταμάτησαν ύστερα από πεισματώδικες μάχες την επίθεση των στρατευμάτων του στρατού-ανδρεικέλου του Λι Σιν Μαν. Αφού εξέτασε την κατάσταση που δημιουργήθηκε, η κυβέρνηση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας έδωσε διαταγή στον λαϊκό μας στρατό να περάσει σε αποφασιστική αντεπίθεση και να συντρίψει τις ένοπλες δυνάμεις του εχθρού…» (Νέος Κόσμος, τόμ. 1950, σελ. 366).

Έτσι, οι Αμερικανοί, προκειμένου να μονιμοποιήσουν τη δική τους στρατιωτική ιμπεριαλιστική παρουσία στην περιοχή, μεθόδευσαν την επίθεση του καθεστώτος της Νότιας Κορέας, για να έχουν το πρόσχημα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης.

Η ΕΣΣΔ για τον πόλεμο στην Κορέα

Ας δούμε πώς αντιλαμβανόταν η σοβιετική ηγεσία την υπόθεση του πολέμου στην Κορέα. Σε συνέντευξη του Ι. Β. Στάλιν το 1951, γίνεται ο παρακάτω διάλογος με τον ανταποκριτή της εφημερίδας Πράβντα.

«Ερώτηση: Τι νομίζετε για την επίθεση στην Κορέα, πώς μπορεί να τελειώσει;

Απάντηση: Αν η Αγγλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής απορρίψουν τις ειρηνικές προτάσεις της Λαϊκής κυβέρνησης της Κίνας, τότε ο πόλεμος στην Κορέα μπορεί να λήξει μόνο με την ήττα των εισβολέων.

Ερώτηση: Γιατί; Μήπως οι Αμερικανοί και Άγγλοι στρατηγοί και αξιωματικοί είναι χειρότεροι από τους Κινέζους και τους Κορεάτες;

Απάντηση: Όχι, δεν είναι χειρότεροι. Οι Αμερικανοί και Άγγλοι στρατηγοί και αξιωματικοί δεν είναι διόλου χειρότεροι των στρατηγών και αξιωματικών οποιασδήποτε άλλης χώρας. Σε ό,τι αφορά τους στρατιώτες των ΗΠΑ και της Αγγλίας, στον πόλεμο κατά της χιτλερικής Γερμανίας και της στρατοκρατικής Ιαπωνίας έδειξαν, όπως είναι γνωστό, τον καλύτερο εαυτό τους. Τι συμβαίνει, λοιπόν; Το ζήτημα είναι ότι οι στρατιώτες θεωρούν άδικο τον πόλεμο ενάντια στην Κορέα και την Κίνα, ενώ θεωρούσαν απολύτως δίκαιο τον πόλεμο ενάντια στη χιτλερική Γερμανία και τη μιλιταριστική Ιαπωνία. Το ζήτημα είναι ότι αυτός ο πόλεμος είναι εντελώς αντιδημοτικός ανάμεσα στους Αμερικανούς και Άγγλους στρατιώτες.

Πράγματι, είναι δύσκολο να πειστούν οι στρατιώτες ότι η Κίνα, που δεν απειλεί ούτε την Αγγλία, ούτε την Αμερική και από την οποία οι Αμερικανοί άρπαξαν το νησί Ταϊβάν, είναι ο εισβολέας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που άρπαξαν το νησί Ταϊβάν και οδήγησαν τα στρατεύματά τους άμεσα στα σύνορα της Κίνας, είναι η αμυντική πλευρά. Είναι δύσκολο να πειστούν οι στρατιώτες ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν το δικαίωμα να υπερασπίζονται την ασφάλειά τους μέσα στο έδαφος της Κορέας και στα σύνορα της Κίνας, ενώ η Κίνα και η Κορέα δεν έχουν το δικαίωμα να υπερασπίζονται την ασφάλειά τους μέσα στο έδαφός τους ή στα σύνορα του κράτος τους. Από ’δώ προκύπτει η αντιδημοτικότητα του πολέμου ανάμεσα στους Αγγλοαμερικανούς στρατιώτες.

Εννοείται ότι οι πιο έμπειροι στρατηγοί και αξιωματικοί μπορούν να υποστούν ήττα, αν οι στρατιώτες θεωρούν τον επιβεβλημένο σε αυτούς πόλεμο ως βαθιά άδικο και αν, λόγω αυτού, εκτελούν τυπικά τις υποχρεώσεις τους στο μέτωπο, δίχως πίστη στην ορθότητα της αποστολής τους, χωρίς ενθουσιασμό» (Πράβντα, Νο 48, 17.2.1951).

Η Ελλάδα στον πόλεμο της Κορέας

Στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Κορέα πήραν μέρος 21 χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα. Την αρχική απόφαση για συμμετοχή της χώρας μας πήραν οι κυβερνήσεις του Κέντρου –αρχικά με πρωθυπουργό τον Νικόλαο Πλαστήρα και στη συνέχεια τον Σοφοκλή Βενιζέλο– το «θεάρεστο» έργο των οποίων συνέχισε η λεγόμενη Δεξιά υπό τον Αλέξανδρο Παπάγο.

Στο διάστημα 1950-1955 που διαρκεί η ελληνική παρουσία στην Κορέα, παρά το ότι ο πόλεμος τελείωσε τον Ιούλη του 1953, στάλθηκαν εκεί 669 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί και 9.586 οπλίτες του ελληνικού στρατού, σύνολο, δηλαδή, 10.225 άντρες. Στάλθηκαν, επίσης, 7 αεροσκάφη και στη συνέχεια άλλα 2 για αναπλήρωση απωλειών.

Ήταν μια αποστολή που πλήρωσε ο ελληνικός λαός με αίμα, στα πλαίσια της διαπλοκής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας με τους ιμπεριαλιστές συμμάχους της και της εμπλοκής της ακόμη και στους δικούς τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς στο όνομα της επιβολής της καπιταλιστικής ελευθερίας. Οι απώλειες του στρατού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ήταν 183 νεκροί και 610 τραυματίες και οι απώλειες της Αεροπορίας 12 νεκροί και 4 χαμένα αεροσκάφη (τα στοιχεία αντλούνται από την έκδοση Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού, Το Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδος εις Κορέαν, 1950-1955, Αθήναι, 1977).

Σήμερα, η πραγματική ιστορία για τα αίτια του πολέμου στην Κορέα παραχαράσσεται, με βασικό στοιχείο τον αντικομμουνισμό και τον αντισοβιετισμό. Τα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και σωρεία από δημοσιεύματα αποκρύπτουν και διαστρεβλώνουν τον ρόλο των δυνάμεων που έδρασαν στη περιοχή, αποσιωπούν τις επιδιώξεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του απέναντι στο δικαίωμα ενός λαού να οργανώσει την πατρίδα και τη ζωή του με κριτήριο τα δικά του συμφέροντα, στην προοπτική της δικής του εξουσίας.

Η ιστορία του πολέμου στην Κορέα τροφοδοτεί με τεράστια εμπειρία το λαϊκό κίνημα και τον αγώνα του στη σημερινή πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων. Μήπως τα ίδια δεν γίνονται μέχρι σήμερα σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Παλαιστίνη, Λίβανο, συνολικότερα στη Μέση Ανατολή, Ουκρανία, Ιράν…;

Η εμπειρία του πολέμου στην Κορέα επιβεβαιώνει ότι η αστική τάξη προτάσσει και επιβάλει ως εθνικά τα δικά της συμφέροντα και επιδιώκει να εγκλωβίσει τον λαό στις δικές της ανάγκες. Γι’ αυτό «βαφτίστηκε» τότε η συμμετοχή της Ελλάδας ως εθνικά αναγκαία. Αυτό γίνεται και σήμερα με την εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Σύγχρονη Εποχή

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΩΝΤΑ ΛΑΔΗ

Ο Φώντας Λάδης γεννήθηκε το 1943 στη Σπάρτη. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε ελληνικές, καθημερινές εφημερίδες και περιοδικά. Στην περίοδο 1967-1973 έζησε στη Ρώμη. Εκδότης του περιοδικού Τετράδιο –μαζί με τον Δημήτρη Γκιώνη– από το 1974 έως το 1976. Έχει γράψει ποίηση, πεζογραφία, ταξιδιωτικό, πολιτικό και ιστορικό δοκίμιο, θέατρο, καθώς και βιβλία για παιδιά. Ποιήματά του μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μάνο Λοΐζο, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Μάριο Τόκα, τον Λίνο Κόκοτο, τον Δημήτρη Λάγιο και άλλους Έλληνες συνθέτες. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδας (ΕΜΣΕ), της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας και ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Εταιρείας Αρχείου και Μελετών «Μνήμες». Έργα του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ

Ο Στάθης (Σταυρόπουλος) γεννήθηκε το 1955, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Σκηνοθεσία Κινηματογράφου. Άρχισε τη διαδρομή του το 1981 από τη Σύγχρονη Γυναίκα και τον Οδηγητή. Εργάσθηκε σε πλήθος εφημερίδων και περιοδικών (Ριζοσπάστης, Νέα, Ελευθεροτυπία, Αντί, 4 Τροχοί, Ποντίκι κ.ά.) σκιτσάροντας και υπογράφοντας στήλες (Υποβρύχιο, Ναυτίλος, Άνθρωπος που Γελά κ.ά.). Έχει εκδώσει 38 άλμπουμ με γελοιογραφίες, έχει κάνει πολλές εκθέσεις κι έχει εικονογραφήσει λογοτεχνία, παιδική λογοτεχνία, εργατικά και καλλιτεχνικά θέματα.